Posts

SA NGALAN NG PAG-IBIG

 Minsan sa buhay kailangan mong maging matatag at hintayin na huminog ang pagsasamahan. Nagsimula ang lahat sa pag-aaral ko ng kolehiyo sa Xavier Academy. Masaya? Oo, kasi maganda ang paaralan na pinapasukan ko. Araw-araw akong nagtutungo sa may silid- aklatan ng aming paaralan dahil nakahiligan kong magbasa at magkaroon ng mga bagong kaalaman. Normal lang kung maituturing ang araw na iyon ng dumaan ako sa may palaruan ng aming paaralan patungo sa silid -aklatan ng hindi ko namalayan ang bolang papalapit sa akin. Sa bilis ng pangyayari ay hindi ko na napigilan ang aking sarili at nahilo ako. Gumising ako na nasa klinika na ako ng paaran at iniinda ko parin ang sakit ng aking ulo na nakabenda. Ako’y bahagyang nagulat ng naabot ng aking tingin ang isang lalaki na nakatulog sa aking tabi. Agad ko siyang ginising at paggising niya ay wala siyang bukang bibig kundi "paumanhin". Hindi naman ako pusong bato kung kaya’t agad ko siyang pinatawad, at doon ko unang nasilayan ang ngiti n...

KAPUSUKAN

 Bawat dahon sa punong nalalagas ay mayroong kwento. Kasabay ng kanyang pag usbong hanggang sa ito’y naging kaakit – akit sa mata ng ibang tao. Marahil madaling isipin na sa buhay, kalakip nito’y mga pangyayari na huhubog sa kamalayan, identidad at buo mong pagkatao. Simula bata pa lamang kami ni John ay kabigkis ko na siya sa lahat ng bagay. Araw- araw kaming sumusukob sa ilalim ng napakalaking puno at doon namin pinag – uusapan ang aming mga pangarap sa buhay.        Magkaibigang matalik ang aming mga ama kung kaya’t lagi ko rin siyang nakakasama. Tuwing hapon ay naglalaro kami sa may dalampasigan, naghahabulan, namumulot ng pira-pirasong perlas at ginagawa naming palamuti. Ang buwan ang nagsisilbing hudyat ng aming paghihiwalay at pagpapahinga sa maghapong paglalaro naming dalawa. Ang araw naman ang nagsisilbing bagong liwanag na nangangahulugang bagong araw na magkasama. Kung ako ang mauuna na magising ay agad ko siyang pinupuntahan sa kanila at pinipisil ko...